ประวัติความเป็นมาของตำบลโรง ได้จากการบอกเล่าและสอบถามผู้เฒ่าผู้แก่ในตำบลและข้อมูลจากสำนักศิลปากร 13 สงขลา กรมศิลปากรในการบูรณะศาลาการเปรียญและอุโบสถของวัดโรง ซึ่งได้ปรากฏหลักฐานว่าการตั้งชื่อตำบลโรง ได้นำชื่อวัดโรงมาตั้งเป็นชื่อตำบล โดยปรากฏข้อมูลทางประวัติศาสตร์ความเป็นมาอยู่ในเอกสารโบราณโดยในแผนที่ภาพกัลปนาวัดพะโคะ ซึ่งเป็นเอกสารโบราณสมัยอยุธยาปรากฏชื่อวัดโรงว่าพื้นที่โดยทั่วไปเป็นพื้นที่ราบลุ่มอยู่ริมคลองและชายทะเล จึงถูกน้ำท่วมทุกปี วัดโรงเป็นวัดที่สร้างขึ้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2300 เดิมมีนามว่า "วัดบน" อยู่ห่างจากที่ตั้งวัดในปัจจุบันทางทิศตะวันออก ต่อมาสถานที่ตั้งวัดในปัจจุบันมีประชาชนมากขึ้นและได้มาปลูกบ้านเรือนอยู่บริเวณริมคลองและมีการใช้เรือเป็นพาหนะในการสัญจร ติดต่อค้าขาย ตำแหน่งที่ตั้งวัดก็ย้ายอาคารเสนาสนะมาสร้างขึ้นที่ริมคลองด้วย ซึ่งในบริเวณที่ตั้งวัดเป็นโรงต่อเรือ และเป็นที่จอดเรือและซ่อมแซมเรือของชาวบ้านในตำบล ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาตั้งชื่อว่า "วัดโรง" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2370 จึงเป็นที่มาของชื่อวัดโรง เพราะในอดีตสถานที่ตั้งวัดเป็นโรงเรือมาก่อน แต่ด้วยการใช้ภาษาของคนถิ่นภาคใต้ที่ชอบพูดสั้นฯ จึงติดปากเหลือเฉพาะกับคำว่า "โรง" คำเดียวจึงเป็นที่มาของชื่อดังกล่าว ต่อมาได้มีการยกฐานะสภาตำบลโรงเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลโรง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลโดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2540 เป็นต้นมา